تا حالا به کمک کردن به دیگران فکر کرده‌اید؟
وقتی کاری برای کسی انجام می‌دهید، چه حسی دارید؟
غالباً وقتی به دیگران کمک می‌کنیم، خوشحال می‌شویم.
چون فکر می‌کنیم کارِ خوبی کرده‌ایم.
این احساس، ایرادی ندارد.
گاهي، خوب است که از کارِ خیرِ خود، حالِ خوشی داشته باشیم.
اما اگر کمک کردن،
تبدیل به عادت شده است،
باید نگران شد.
نگران پدیده‌ای به نام:
«تکبرِ پنهان».
بعضی از آدم‌ها به خدمت کردن عادت کرده‌اند.
نه برای نیازِ دیگری،
که برای نیازِ خودشان.
چون کمک کردن، برایشان شده مسیری برای
فربه کردنِ بیشترِ «خود»،
و خودخواهی نهان تر
با اسمِ خدمت!
این پدیده، چیزی شبیه اعتیاد به مواد مخدر است.
اگر خدمت نکند، خمار می‌شود،
و وقتی خدمتی می‌کند،
حالتی شبیه نشئگی را تجربه می‌کند.
فقط فرقش با معتادانِ دیگر این است که
فکر می‌کند کارش خوب است.
و این، خطرناک‌ترین بخش ماجراست.
به قول شیخ عطار در تذکره‌الاولیا:
«إِنَّ اللَّهَ لَا يَنْظُرُ إِلَى صُوَرِكُمْ»
کار، به صورت نیست، به نیت است.
اگر من معتادِ خدمت باشم،
نه تنها خدمتم ارزشی ندارد،
که تلف کردنِ عمرِ عزیز است.
غرض از این نوشته، این بود:
کمی بیشتر و عمیق‌تر به کارهایی که می‌کنیم نگاه کنیم.
درگیرِ صورت‌ها نشویم،
نیت‌ها را جستجو کنیم.
چون این نفسِ سیّاسِ زیرک،
دقیقاً می‌داند از کجا به ما ضربه بزند،
جوری که حتی خودمان هم نفهمیم.
امید که خداوند،
توفیقِ «خدمتِ حقیقی» را به ما ارزانی دارد؛
خدمتی که نه برای فربه‌کردنِ «خود»،
که برای سبک‌کردنِ خود باشد.
