کار کردن تو پروژههای نرمافزاری یعنی هر روز درگیر این مرزبندیها بودن!
یک مثال خیلی ساده اینه که برای یک فروشگاه آنلاین تصمیم بگیریم سیستم ارسال سفارش رو از سیستم سفارش جدا کنیم.
در نگاه اول شاید بگیم این یک تصمیم کاملاً فنیه؛ چرا اصلاً باید این کار رو انجام بدیم؟
اگر هدف اینه که در آینده بتونیم چندتا شرکت حملونقل و روشهای ارسال مختلف یا مدلهای جدید تحویل داشته باشیم، این دیگه فقط یک تصمیم معماری نرمافزاری نیست؛ مستقیماً به آینده محصول مربوط میشه.
اینجا مرزها خودشون رو نشون میدن.
PO باید مسئله، هدف و ارزش این تغییر رو مشخص کنه؛ تیم Tech باید تصمیم بگیره چطور به این هدف برسیم.
اما نکته جالب اینجاست که بعضی تصمیمهای Tech، مستقیم روی محصول اثر میذارن.
اینکه Payment یا Shipping یک Module باشه، Service جدا باشه یا حتی سیستم مستقل، فقط یک انتخاب تکنیکی نیست؛ میتونه روی هزینه تغییر، سرعت توسعه و قابلیتهای آینده محصول اثر بذاره.
پس شاید مرزبندی به این شکل که PO = WHAT / WHY و Tech = HOW بهتنهایی کافی نباشه.
شاید سؤال درستتر این باشه: مالک تصمیم کیه و این تصمیم بر اساس چه منطقی گرفته میشه؟
PO نباید جای تیم Tech معماری طراحی کنه؛ ولی باید اونقدر فنی باشه که بفهمه یک تصمیم معماری چه اثری روی محصول داره. تیم Tech هم نباید فکر کنه «این تصمیم صرفا فنیه»؛ چون بعضی تصمیمهای Tech، در نهایت تصمیمهای محصولی میسازن.