کاش در روزگاری به دنیا میآمدم که برآمدن و فرو رفتن خورشید مهمترین رویداد زندگی هر انسانی بود. کار هر روز من هم سر زدن به مزارع گندم بود که به تازگی نحوه کاشتن را آموخته بودیم. گاهی هم شکار میکردیم تا یکنواختی خوردن گیاهان تازه روییده حالمان را بهم نزند. آتش را تازه کشف کرده بودیم، یاد گرفته بودیم بپزیم و دنیا پر بود از رمز و راز های نهفته در زیر پوست حیات. و من هم روزی که برای سرزدن به مزرعه و چراندن حیوانات اهلی ام آمده بودم تورا میدیدم که از قبیله دیگری وارد قلمرو ما شده بودی. با دیدنت اختلالات هورمونی در بدنم رخ میداد و من چیزی تازه در خود کشف میکردم، حسی که بعد ها نوادگانمان عشق مینامیدند، اما برای من در همان اختلالات هورمونی خلاصه میشد. هر رفت و آمد خورشید را روز مینامیدم و هر ۷ روز را هفته و هر ۴ هفته را ماه و هر ۱۲ ماه را سال، تا سالگرد بگیرم برای دیدنت در مزرعه گندم.
رحمان حسینی ۱۳۹۸/۰۸/۰۲