
دیدین یک چیزی شمارو اذیت میکنه؟ بعد اول خیال میکنی فقط خودتی که داری اذیت میشی، سعی میکنی باهاش کنار بیای. بعد میفهمی نه انگار آدمهای دیگهای هم هستن که همین حالو دارند. گاهی شیوه و لحن حرف زدن آدما همین شرایط رو در ما پیش میاره. تقریبا همه ما کار حرفهایمون به شکلی شامل صحبت کردن میشه (حالا برای بعضیها کمتر و برای بعضیها بیشتر) لحن آزار دهنده، اینطور که جوری صحبت میکنیم (یا حتی موقع نوشتن) که نوع بیان ما سوء تفاهمهایی رو پیش میاره. یک طوری که اگر عادت بهش نداشته باشی، بگی من کلمات میفهمم ولی آیا واقعا منظور طرف رو دارم درست متوجه میشم؟! و وقتی اینطوری صحبت میکنن گوش ناآشنا نمیفهمه که شما چی داری میگی؟ داری اطلاع میدی یا داری سوال میکنی؟ بیانیه هست یا پرسشه؟ اومدی تیکه بندازی؟ یا گاهی ممکنه فکر کنیم گوینده در مورد حرفش تردید داره یا خجالتیه، یا حرفش کم اعتبار هست، یا از موضع پایین داره صحبت میکنه، یا به جای اینکه نظرش رو بگه داره اجازه میگیره که نظرشو بگه، یا داره میپرسه تو هم موافقی، تو هم متحد من هستی در این طرز فکر که من دارم و نمه نمه دارم مطرحش میکنم؟ یا نه اصلا نیت خوبی نداره!
میبینید لحن چطور میتونه حسها و سوالات مختلفی در طرف مقابل ما ایجاد کنه و چه تاثیراتی به دنبال خودش داشته باشه! دلایلی که میگن بعضی از افراد به این شیوه صحبت میکنند:
۱- بعضی از روی عادت اینکارو میکنن یا دیدن بقیه به این مورد عادت دارن و فقط دارن تکرارش میکنند. خودآگاه یا ناخودآگاه حرف زدنشون اینطوری میشه.
۲- گروه دوم در مورد کسایی که واقعا در مورد موضوعی که صحبت میکنن تسلط و اطلاعات کافی نسبت بهش ندارند، ته دلشون تردید و اضطراب دارند، ولی سوال هم نمیخوان بکنن، یهو میان کافه بهم میریزند و میرن.
۳- گروه دیگه هم کسایی که زبان دومشون هست و فکر میکنن این لحن و ژست صحبت کردن مهارتهای زبانیشون رو پیشرفته تر از اونی که هست نشون میده یا گاهی میخوان از موضع بالا به داستان نگاه کنند.
۴- گروه بعدی ممکنه دچار بیماری بیشعوری باشند.
خب گروهی هستن که اینطور صحبت کردن دوست دارند یا فکر میکنن خوبه که اونا به کنار…
اما اگر شما هم مثل من از اون گروهی هستید که این عادت رو دارین ولی میخواین که نداشته باشین به دلایلی که مطرح شد یا اذیتتون میکرده یا هر چی، در چهار مرحله باید باهاش برخورد کنیم:
۱- شناسایی - Identify: اینکه بفهمیم یک جزئی از لحن و آوای شما شده
۲- تمرین - Practice: به عبارتهایی که استفاده میکنیم مسلطتر بشیم (حرفمون یکم مزه مزه کنیم بعد بگیم)
۳- مرحله سوم خودکاوی - Introspect: ببینیم که چی میشه که ما اینطوری حرف میزنیم؟ ریشهیابی کمک میکنه اگر شما میخوای متوقفش کنی بدونی از کجا و چطور متوقفش کنی. شرایط فردی و شرایط محیطی که باعث میشه اینطوری صحبت کنیم، این لحن انتخاب کنیم رو شناسایی کنیم.
۴- پایش - Monitoring: اینکه صحبتهامون ضبط کنیم و بهش گوش کنیم. یا اینکه از یه کسی یا از یه دوستی بخوایم حواسش به این موضوع باشه و بهمون یادآوری کنه هر وقت این کار کردیم. گاهی ما زمانی به شناخت بهتری نسبت به رفتارهامون یا وضعیتی که در اون هستیم میرسیم که از خودمون کمی فاصله بگیریم و از دور نگاه کنیم، یا به دوستانمون فرصت اینو بدیم که بهمون تلنگر بزنند و صادقانه با نقدهای سازنده به بهتر شدن ما کمک کنند.