
کاریزما، وابسته به خوب شنیدن است. معمولا افراد کاریزماتیک، کاملا حضور دارند و متمرکز هستند. شما میتوانید شدت توجه آنها را حس کنید. مشتاقانه حرفهای شما را گوش میدهند. هر چیزی که میگویید را جذب میکنند. زبان بدن او حس گوشدادن کامل حرفهای شما و اینکه حرفتان را فهمیده است، را بیان میکند. افراد اگر این حس را پیدا کنند که شما کاملا در کنار آنها حاضر هستید، به حرفشان گوش میدهید و آنچه میگویند را درک میکنید، در ذهن آنها شما به عنوان شخصی کاریزماتیک ظهور مییابید.
در یک فرهنگ کاری خوب همه صداها شنیده شده و ارزش گذاری میشوند. افراد از شنیده شدن حرفهایشان لذت میبرند، پس گوش کنید، فعالانه گوش کنید.
چقدر در مورد شنیدن موثر میدانید؟ چقدر از زمان خود را صرف شنیدن درد و دلها میکنید؟ دسترسی به شما برای صحبت کردن، آسان است یا مسیری سخت دارد؟ چقدر نظرات کارکنان برای شما مهم است؟ و یا چند وقت یکبار در زندگی کسی واقعا به حرفهای شما گوش میدهد؟ یعنی بدون این که حواسش به جای دیگری پرت شود، بدون این که وسط حرف شما بپرد، بدون این که جملههایتان را برای شما تمام کند، بدون آن که حس تعجیل را در شما ایجاد کند یا بخواهد نظراتش را به زور در ذهن شما بچپاند!
گوش دادن از اعماق جان آن طورها هم که میگویند سخت نیست، اساسا تنها چیزی که لازم دارد تمایل به ترک این تصور است که از قبل احساس طرف مقابل و راه حل مشکل او را میدانیم. یعنی درباره گوینده قضاوت نکنیم یا فرضیه نسازیم بلکه حقیقتا روی شنیدن آنچه میگوید متمرکز شویم. تمرین برای تقویت مهارت خوب گوش دادن موجب جذب دیگران میشود. همهی افراد شنوندههای خوب را دوست دارند و از بودن با آنها لذت میبرند و به آنها اعتماد میکنند و این سرآغاز شکلگیری یک رابطه همدلانه و محکم است.
چند بار در موقعیتی بودهاید که در آن رئیستان به وضوح نشان داده است که علاقهای به شنیدن هیچ دیدگاه دیگری جز دیدگاههای خودش، ندارد؟ بهترین رهبران، کارمندان خود را برای وارد شدن به بحث و مناظره ترغیب میکنند. آنها میخواهند بدانند که ممکن است چه اتفاقات ناگواری پیش بیاید، قبل از آنکه آن رویداد واقع شود. بدین صورت، میتوانند تصمیمات مقتضی را اتخاذ کنند. خاموش نگه داشتن گروه میتواند اثر جانبی منفی دیگری نیز داشته باشد و آن این است که بهترین افراد معمولاً سازمان را ترک میکنند؛ آنگاه است که شما با مردان و زنان بله قربان گو احاطه میشوید و آن اندک مشاوره و نصیحتی که ممکن است از آنها دریافت کنید، احتمالاً مفید نخواهد بود. (رهبران بزرگ شیفتۀ یک بحث خوب هستند)
پدیدهای است که در آن کارکنان سازمان به علل مختلف از اظهار نظر در مورد مسائل سازمان خودداری کرده و سکوت اختیار میکنند. سکوت یک علامت بسیار مهم بیماری، استرس، پیری، افسردگی یا ترس در سازمان بهشمار میرود و رهبران باید در اولین فرصت عامل آن را ردیابی و برطرف نمایند. بیتوجهی به این موضوع میتواند سبب اتفاقات وخیم تر و حتی مرگ سازمان شود.
احساس ترس و ناامنی مهمترین علل سکوت در سازمان تلقی میگردند. شکل بسیار بدتر سکوت سازمانی وقتی است که کارکنان سازمان به ظاهر فعال و پر سر و صدا هستند ولی آنها از اظهار نظرهای واقعی و اقدامات مناسب و کارشناسی شده خودداری میکنند و در برخوردها چیزی را میگویند یا کاری را انجام میدهند که مدیر ارشد سازمان میخواهد. متخصصان علم مدیریت از پدیده سکوت سازمانی با عباراتی چون خطرناک یا مضر نام میبرند. یکی از مهمترین وظایف رهبران در تیمها و سازمانها، عمل کردن به شکلی است که افراد از اظهار نظر پیرامون مسائل مختلف نهراسند و احساس تعلق آنها به سازمان با پیشنهاداتشان نمود پیدا کند.
وقتی کارمندان پرشور در سازمان ساکت میشوند، معمولا این سیگنال در حال ارسال است که محیط کار به محیطی بسیار ناکارآمد تبدیل شده است.
بهترین رهبران، بدون هیچ استثنایی، همیشه به دنبالِ یافتن ایدههای جدید هستند و از افرادی که برایشان کار میکنند همین توقع را دارند. کلید کار، در پرورشِ نوآوری و ایجاد فضایی باز است؛ اما ممکن است بپرسید چگونه؟ پاسخ "با تشویق ریسک پذیری و قانون شکنیِ مداوم" است. چه کاری را درست انجام میدهیم و چه کاری را غلط؟ بروید و کاری جدید را امتحان کنید! این رهبران هیچگاه به وضع موجود رضایت نمیدهند. برای ایشان، تغییر یک هنجار است. حتی گاهی شرح شغل هم ندارند. به آنها براساس کار مورد نیاز و فرد در دسترس، در پروژههای مختلف، کار محول میشود. این اقدام خلاف اقدامات سنتی منابع انسانی است؛ اما بازتابی از ذهنیت نوآورانهای هستند که رهبران بزرگ در همۀ کارهایشان اعمال میکنند.
یکی دیگر از مهمترین وظایف رهبران برای ایجاد تیمهای اثربخش و با بهرهوری بالا در سازمان، ایجاد محیطی با امنیت روانی است که در آن افراد بدون نگرانی در مورد چگونگی واکنش دیگران، میپرسند، بازخورد میدهند، اشتباهاتشان را میپذیرند و یا ایده جالب خود را به راحتی مطرح میکنند.
متاسفانه برخی از مدیران هستند که در جلسات یک هنر بزرگ دارند و آن هنر ،همانا به هم ریختن روح و ذهن طرف مقابل است!
اما مدیران و رهبرانی هم هستند که از جلسه و مذاکره با آنها، نه تنها تشویق عایدت میشود، بلکه هم آرامش نصیب تو میشود و هم یک میدان برای آنکه پیشنهادت را اجرا کنی و نتیجه آن را ببینی. به رخ کشیدن دانش و تجربه در یک جلسه، نه تنها هنر نیست بلکه از اعتبار شما و کاریزمای شما میکاهد و تصویر یک مدیر مغرور و متکبر را در ذهن نیروها ترسیم میکند.
در بسیاری از موقعیتهای تصمیمگیری، یک رهبر نمیتواند به تنهایی فکر کند و تصمیم بگیرد. از طرفی بسیاری از کارکنان فکر میکنند، مدیران بدون مشارکت آنها تصمیمات مهم را اتخاذ میکنند. در چنین مواقعی، از این عبارت جادویی حتماً استفاده کنید: "شما چه فکر میکنید؟"
هیچ چیز برای کارکنان ارزشمندتر و جذابتر از شنیدن عبارت "شما چه فکر میکنید؟" از زبان مدیر مافوقشان نیست چرا که آنها احساس میکنند مورد توجه و اطمینان مدیرشان قرار دارند. حس مورد توجه قرار گرفتن، به شدت میتواند برانگیختگی زیادی در کارکنان ایجاد کرده و باعث شود آنها کمک کنند که به نتایج و تصمیمات بهتری دست یابید.
برای اینکه یک رهبر خوب باشید باید یک شنونده عالی باشید. ایدههای درخشان میتوانند از بعیدترین مکانها سرچشمه بگیرند، بنابراین باید همیشه گوش خود را برای برخی توصیههای زیرکانه باز نگه دارید.
اگر نظر کارکنان واقعا در سازمان مهم باشد، تعهد و بهرهوریشان بسیار بالا خواهد رفت. یکی از موضوعات بسیار مهمیکه باعث افزایش بهرهوری کارکنان میشود، در نظر گرفتن نظرات آنها برای انجام پروژهها و کارهاست. از همین امروز این ۵ کار را برای فرهنگسازی این موضوع، شروع کنید:
نه تنها باید اهمیت نظر کارمندانتان را درک کنید، بلکه آنها باید احساس کنند که برای نظرات و پیشنهاداتشان ارزش قائل هستید.
بهترین رهبران به وضوح مشخص میکنند که چه کردهاند و چه نکردهاند. رهبران بزرگ برای اقدامات و نتایج پاسخگو هستند. یک رهبر کارآمد باید همیشه یک مربی یا لااقل یک دوست منتقد جهت انعکاس صادقانه میزان رشد خود داشته باشد. یک مربی خوب ضمن ارائه پیشنهاداتی برای پیشرفت، به رهبر کمک میکند از خود و دیگران یاد بگیرد.