
به چیزی اشتیاق داشتن خودش یک مهارته. مثل اشتیاق به خلق کردن. مهم نیست کی هستی ( از این نظر مهم نیست که از کجا اومدی و چه استعدادهای ذاتی داری)، مهم اینه که چی میخوای و چقدر براش تلاش میکنی.
بین همه مهارتهایی که بدست میاریم سه تا هستن که از همه، برای تبدیل شدن به یک آدم بهتر، مهمترن. مهارتهایی که ذاتی نیستن و با تمرین و تلاش بدست میان:
اینکه چیزها هر چند خیلی بدند ولی میتونن بهتر بشن، هر چند خیلی خوبن ولی باز هم میتونن از این بهتر بشن (باور داشتن به این که میتونیم اینو بهترش کنیم) آینده رو آدمهای خوشبین میسازند - درسته ممکنه خیلی موضوعات منفی، ناامید کنند و مشکلات باشه ولی هنر من اینه وسط اینا چیزی پیدا کنم که بتونم بهش خوشبین باشم.
توان همزاد پنداری کردن با دیگران، اینکه واقعا بتونی ببینی اون آدم از کجا داره میاد که چنین تصمیمی میگیره. یعنی وقتی دیدی یک کسی یه کاری میکنه که به نظرت هیچ منطقی نداره در جواب چرا اینکارو کرد، نگی چون احمقه، چون خیر و صلاح خودش نمیدونه، چون بیشعور و شیطان صفته، چون نمیبینه داره کجا میره و تو چاه میفته. در بسیاری شرایط اگر جای اون آدم بودی، همون اطلاعات رو داشتی و همون انتخابها جلوت بود، انتخابات خیلی متفاوت از اون نمیبود.
یاد بگیریم که چطور یاد بگیریم. دنیا ماله کسایی که از چیزهای جدید نمیترسن سعی میکنن برن تو دلش، و یاد بگیرن چطور باهاش کار بکنن. هر زبانی که یاد میگیری، هر تکنولوژی که یاد میگیری، هر کار کردن با ابزاری که یاد میگیری، اینا ممکن امسال خیلی به درد بخوره، دو سال دیگه کمتر و ۵ سال دیگه به هیچ درد نخوره! اون مهارتی که بدرد میخوره و هیچ وقت ارزشش از بین نمیره، مهارت چیز یاد گرفتنه. هر چی هم میگذره با ارزش تر میشه چون تغییرات و جایگزینیها سریع تر میشن و اونی تو بازار موفقه که سریعتر میتونه چیز جدید یاد بگیره. اما برای بدست آوردن یک مهارت قبل از هر چیزی، باید بفهمم چیز لازمیه، بفهمم چقدر ارزش توش هست، چقدر کمکم میکنه، و بعد بگم حالا که اینقدر چیز خوبیه تلاش کنم در خودم بسازمش…