
اگر کسی از ویندوز ۹۵ الان استفاده کنه، خیلی مسخره به نظر مییاد اما اگر کسی همچنان نظرات و تفکرش در مورد پدیدهها قدیمی باشه و هیچ تجدید نظری در موردش نکرده باشه چطور؟
چرا ما از تغییر نظر و نگاهمون در مورد پدیدهها میترسیم؟ (شاید چون میترسیم منطقه امن خودمون رو ترک کنیم و یا تصور اینکه شرایط از اینی که هست پیشبینی ناپذیرتر میشه) اما حتما نباید بحرانی اتفاق بیفته که ما نظراتمون رو تغییر بدیم بلکه پیش از وقوع بحران فکر کنیم و ارزیابی داشته باشیم و به این شکل جلوی خیلی از هزینههای فردی و تیمی و… بگیریم.
وجود ۳ شخصیت درون ما هست که جلوی تغییرات عقاید و نظراتمون رو میگیره:
۱- سخنران پرشور: وقتی وارد بحث با کسی میشیم از قدرتهای زبانی استفاده میکنیم برای اینکه بگیم حق با ماست
۲- دادستان درون ما: ادله اشتباه طرف مقابل پیدا میکنیم روی اونا تاکید میکنیم و به این شکل استدلالش رو زیر سوال میبریم (ولی در مورد خودمون اینکارو نمیکنیم)
۳- سیاستمدار درون: از ضعفهای طرف مقابل استفاده میکنیم و سیاست به خرج میدیم (مثل لابی کردن با همکاران، جلب نظر دیگران و…) تا در بحث پیروز بشیم.
این ۳ سبک یا شخصیت رفتاری ما رو از اینکه بفهمیم ما هم ضعیف هستیم، ما هم دلایل اشتباه داریم، ما هم لازمه تغییری در ایده و عقایدمون داشته باشیم باز میداره. خب حالا چاره چیه؟ جایگزین کردن این ۳ شخصیت با "دانشمند درون"، کسی که به دنبال حقیقت هست، و در جهت رسیدن به قضاوت درست فکر میکنه. (البته این ۳ حالت در افراد باهوش به مراتب بیشتر اتفاق میوفته چون قویتر از استدلال نادرستشون دفاع میکنند، که معروفه به "نفرین هوش") پس راه حل تبدیل شدن از صرفا افراد باهوش به افراد خردمنده، یعنی: اول به جهل خودمون واقف بشیم و بعد دنبال یادگیری و برطرف کردن اون جهل باشیم.
به اطرافتون همین الان نگاه کنید، چیو نمیبینید، چیو آخر از همه متوجش میشین؟ اره خودتون رو نمیبینید، و نیاز به یک نگاه از بیرون دارید. (به عبارتی نابینایی نسبت به جهل و نادانستههای خودمون)
مصداق این موضوع، اثر دانینگ کروگر (Dunning-Kruger Effect) هست که میگه با اعتماد به نفسترین افراد در هر گروه متاسفانه کمترین اطلاع رو در مورد اون موضوع دارند (طبق این نمودار که محور افقی میزان دانش و محور عموی میزان اعتماد به نفس نشون میده، یک نقطه اوجی در همون ابتدا هست، که به نام قله حماقت شناخته میشه، اندکی دانش داریم ولی سرشار از اعتماد به نفس هستیم.
دنیای اطراف ما و حتی جسم ما دائما در حال تغییر هست، پس چطور و چرا ما اینقدر متعصبانه به افکار ۷ سال پیشمون چسبیدیم؟! شاید چون ما خودمون رو نمیشناسیم و نمیبینیم، دقیقا به همین دلیل که اعتماد به نفس کاذب بالایی داریم یا نسبت به تغییر و رشد خودمون احساس نیاز نمیکنیم.