آن وقت ها که هنوز ابتدایی بودم و زنگ ورزش جزو دلخوشی های درجه یک مان بود، در یکی از همان زنگ ورزش ها با هم تیمی هایم به مشکل خوردم. دقیقا یادم نیست موضوع جر و بحث چه بود ولی هر چه که بود همه ی هم تیمی هایم مرا تحریم کرده بودند. همه ی تیم یک طرف و من یک طرف. لحظات سختی بود. پر از فشار و اعصاب خوردی. اما خب این تمام قضیه نبود. سوت شروع را که یکی از بچه ها زد تازه سخت تر هم شد. مثل زامبی ها از این طرف میدان به آن طرف می دویدم. تک و تنها. چند باری هم جسارت کردم و به امید اندک رحمی دستم را بالا آوردم و صدایشان زدم. اما جز چند نگاه فحاشانه چیزی کاسب نشدیم. اگر کسی از بالا فیلمبرداری میکرد کمدی خوبی میشد. البته از نوع سیاهش. یک آدم مجهول الفاز که از این سو به آن سو می تازد در حالی که نه هدفی دارد، نه کسی به حساب می آوردش و نه خسته می شود. ضربه ی تمام کننده را اما جایی خوردم که جلوی دروازه ی خالی ایستاده بودم و بچه های تیم مقابل به سمتم می دویدند که مثلا نگذارند توپ به دستم برسد. اما ناگهان یکی شان گفت:(( اونو ولش کنید !بهش پاس نمیدن بقیه رو بگیرید.)) نامرد لعنتی. جمله ی دردناکی بود. تصمیم به ترک میدان گرفتم. به قول اخوان: ((برو آنجا که تو را منتظرند.)) از آنجایی که در آن شرایط کسی منتظرم نبود تصمیم گرفتم ساندویچم را بیاورم و در همان گوشه ی حیاط بخورم. آن لحظات آن گوشه ی حیاط بهترین و امن ترین جای ممکن برای من بود. مثل کیسه ی کانگورو برای بچه هایش. مثل لاک یک لاک پشت وقتی که احساس ناامنی می کند. یک گاز به ساندویچ می زدم و بازی را نگاه می کردم. گاز سوم چهارم بود که دیگر احساس خاصی نداشتم. نه به بچه ها. نه به بازی. نه به تیمم و نه حتی به خودم. فقط ساندویچ بود که مزه کرده بود. همین طور گاز زدم تا تمام شد. بازی هم تمام شد. آن روز را تا همین جا بیشتر یادم نمی آید و بعد از آن لحظه فقط پیام بازرگانی پخش می شود. همین خودش نشانه ی خوبی است. نشانه ی اینکه هر اتفاقی هم که بعدش افتاده دیگر آنچنان تاثیری رویم نگذاشته است.
این استراتژی را الان هم گاهی امتحان می کنم. در بسیاری از موارد جواب هم می دهد. اینکه گاهی بشینیم، نگاه کنیم و کاری نکنیم. آن هایی که زندگی را خیلی حماسی فرض کرده اند از این استراتژی با حال سر در نمی آورند. وسط حماسه ها نمی شود نشست و ساندویچ گاز زد. نمی شود بیخیال شد. مخصوصا وقتی که بدانی حق با تو بوده. حماسه گرا ها همیشه در حال جنگند. در جنگ هم باید حذف کرد. انتقام گرفت و پیروز شد. ولی من موافق نیستم. احتمالا از همان روز دیگر موافق نبودم. من گاهی لاک پشت می شوم. لاک پشتی که تصویر از بالا را انتخاب کرده است. لاک پشتی که کمدی سیاه دوست دارد. و زیاد به حماسه ها علاقه نشان نمی دهد.