? درباره گفتگو
ژاک لکان میگفت: 'انسان عبارت است از رابطه'. درنگ در این گفته عمیقا انسانشناسانه، به ما یاد میدهد که ناتوانترینِ انسانها کسی است که در برقراری ارتباط با انسانهای دیگر، ناتوان است.
اما پرسش این است که چه چیزی ما را موفق به برقراری ارتباط با دیگران میکند؟
پاسخ، روشن است: گفتگو!
ولی چیزی که گفتگو را بارور و مثمر و موثر میسازد، یافتن زبان و وجهی مشترک میان خود و دیگری است. این زبان و وجه مشترک، به ویژه زمانی حاصل میشود که ما خود را دانای کل نپنداریم و در مواجهه با دیگری، رویکردی مکمِّلانه و متعاملانه در پیش بگیریم. برعکس، قرارگرفتن در موقعیت خطابی انعطافناپذیر، راهزن و رماننده است و مانع شکلگیری رابطه میان دو انسان میشود. بنابراین، در گفتگو، هیچ آدابی فراتر و فربهتر از بیتکلفی و بیرون آمدن از لاک و زندان انفرادی خودبرتربینی نیست.
هیچ انسانی کامل نیست، اما همه انسانها مکمِّل یکدیگر هستند، بنابراین، رابطه مکمِّلانه زمانی شکل میگیرد که ما گفتگو را به مثابه موثرترین شیوه تعاطی و تعامل دوسویه انسانی در نظر آوریم، نه راهی برای تبارز و تحمیل خود بر جانب مقابل.