
خیابون ولیعصر
پارک ملت
دم دمهای ظهر
بعد از بارون بهاری (بارون قشنگی به سبک بارونهای شمالی )
از دور پیرمرد رو دیدم ، که دورش شاید تمام کلاغهای اون حوالی جمع شده بودن ، هیچ وقت ندیده بودم مهربونی به کلاغ رو !
انگار رسم هست که فقط برا کبوتر ها و کفتر چایی ها و اردک های برکه ها باید دان پاشید .
از دیدن این صحنه هیجان زده شدم ، با خودم گفتم کاش پیرمرد کارش تموم نشه و کلاغها هنوز توی اون ضیافت جمع باشن تا بتونم با دوربین نچندان قویه گوشیم این صحنه رو از اون لحظه بدزدم و برا همیشه سیوش کنم و به همه نشون بدمش.
پیرمرد مستانه با کلاغها صحبت میکرد و براشون دونه میپاشید :
_بیا اینم مال تو ...
_توهم میخوای ...
(میون مکالمه هاش ، خنده های شیرینی هم گاهی شنیده میشد )
چقد دلم میخواست تو قلب و مغز پیرمرد نفوذ پیدا میکردم و حس و حالش رو لمس میکردم .
یک آرزوی محال ،
ولی پیامی که دریافت کردم از این اتفاقی کهدچارش شدم ، این بود که «مهربونی ، مرز نداره »
مهربون باشیم ، حتی با کلاغها
چرا که اونها هم یک قسمت از وجودشون با مهربونی مور مور میشه ، و درقالب کلاغ ، به قلب کبوتر دست پیدا میکنند نرم نرمک.
به وقت
دوشنبه /بیست و چهارم / اردیبهشته جان
«راحله»