زنهای تکه تکه اما رقاص را دیدهای؟ همانها که تن نحیف و حریریشان بارهایی فراتر از زن بودن به دوش میکشند. تکهای از او سرمه به چشم میکشد، تکهای دیگر از درون بدون اشک میگرید. دستهایش در آشپزخانه کار میکند اما شانههایش زیر فشار طرد شدنها شکسته است.
دیدهای زن تکه تکهای که رقص پاهای ظریفش بر روی شیشه، دلرباست اما پای رفتن نیز ندارد؟ آه زنهای تکه تکه، کاش میشد شکستههای تیز در هر گوشه از جهانتان را سر هم کرد و از آن تندیسی از عشق ساخت. کاش میشد زخمهایتان را با شراب شست و التیام داد تا شاهرگهای روحتان سرختر شود. چرا که سرخی شراب از سرخی خون، زیباتر است.
زن تکه تکه، چشمش در آینه چکیده است، نگاهش ولی در همان کوچه باغ پاییز بعد از آخرین خداحافظی جامانده. هر جا تکهای از خود را جا گذاشته تا ننگ عاشقی بر گوشه به گوشه جهان گذاشته باشد. زنده باد تکه تکههایتان...