رویای شیشهای من، ای وهم حبابی به دست نیامده، کاش میشد آنقدر حضورت در حال بود که بوسیدت. اما نه... اگر بوسیدمت و ترک برداشتی چه؟ نازک و ظریفی، حساس و رنجوری. تو را نباید بوسید. نباید حتی نوازش کرد. تو را تنها میتوان نظارهگر بود و پرستید.
رویای شیشهای پرستیدنی من... گاهی به این میاندیشم که چرا هرچیز شفاف و زلالی برایم هیجانانگیز است؟ قطرههای آبی که بر ظرف بلوری زیر آفتاب تیز تابستان چشمک میزدند مرا به این فکر فرو برد. همانجا فهمیدم شیشهها چقدر جذابند. اکلیل نهفته در دانههای برف از شدت شفافیت میدرخشند و نور عبور کرده از شراب شاتوت، چقدر سبک اما محسور کننده است. اما رویای شیشهای من، کدام یک از آنها به زلالی و صیقلی قلب تو بودند؟
رویای شیشهای پرستیدنی زلال من... آینه ماهیتش را از تو گرفته میدانم. مبادا کدر شوی، مبادا سخت شوی، مبادا رد انگشتی بر نازکای تن شیشهایت بماند که تو برای درخشیدن آفریده شدی. کاش در بعد واقعیت نمایان بودی تا ما مکدران، از عشق نورانی و شفاف تو جرعه مینوشیدم و از شدت سرمستی می گرانبهای تو، رفته رفته پاک میشدیم.
افسوس که در وهمی رویای شیشهای پرستیدنی زلال اما گمگشته من...