می‌دونی؟
خیلی وقت گذاشتم، فکر کردم…
به همه چی… به رابطه‌مون… به حس‌هام…
و به یه نتیجه‌ی بزرگ رسیدم…
اون چیزی که بین ما بود، از سر هوس نبود، از روی ضعف نبود…
یه عشقِ عمیق بود، واقعی…
یه حسِ نابی که حتی اگه فقط یه‌بار اتفاق افتاد،
برای من یه عمر موندگار شد.
بذار یه چیز مهم رو بگم…
اون اتاق، یه حریمِ شخصی، یه فضای بسته که هیچ‌کس توش راه نداشت…
اما من تو رو، با همه‌ی آگاهی‌م، با دلِ لرزونم،
به اون اتاق راه دادم…
نه از سر هوس… نه از نیاز جسم…
از سر عشق… از سر اعتمادی که ناخودآگاه شکل گرفت،
از سر احساسی که نمی‌شد با عقل قضاوتش کرد…
می‌خواستم حضورت، توی اون فضا بمونه…
که بعدها، وقتی دلم برات تنگ شد،
بتونم چشمامو ببندم و همون‌جا تصورِ تو رو زنده کنم…
یه حضورِ شیرین، آروم، حتی اگه دور…
عشق چیز عجیبیه…
گاهی عذاب منو از پا درمیاره…
اما وقتی به عمق ماجرا نگاه می‌کنم،
فقط زیبایی می‌بینم…
فقط احترام، فقط صداقت…
یه عشقی که توی زمان شکل گرفت،
آروم، واقعی، و حالا…
به بار نشسته.
پشیمون نیستم… نه از اون لحظه، نه از انتخابم…
اتفاقاً خوشحالم…
که اون لحظه‌ها رو با تو زندگی کردم، حتی به غلط…
چون از تهِ دلم بود…
چون توی اون لحظه، “ما” واقعی بودیم…
اگه یه روز عقل و دلم با هم درگیر شدن،
تو همون باش که یادم میاره چرا عاشقت شدم…
بذار این عشق، بشه یه افسانه‌ی مخفی…
یه افسانه‌ی زنده…
مثل اون چیزی که شاملو گفت:
عشق را
در پستوی خانه
نهان باید کرد
