کاری کن…
کاری کن دست‌کم یک روز،
یک روزِ بی‌هوای تو سر کنم،
کاری کن…
کمی بی‌خیالِ چشم‌هایت شوم،
که هر نگاهت
مثل سیلی،
تمام خواب‌های بیداری‌ام را
از صورتم می‌پراند.
بگذار
دستِ دلم
از دستِ دلت
رها شود
اما یک لحظه فقط،
کم‌تر دوستت بدارم
که دوباره
بتوانم راه رفتن یادم بیاید،
بی‌آنکه جهانم
زیرِ نگاه تو
زمین‌گیر شود
