گفتم: همانقدر که دوست داشتنت را بلدم،
فراموش کردنت را نیز...
چه خیال خامی…
مگر میشود چنین عشقی را ــ
عشقی که چون دانهای در خاک دلم کاشتم،
و سالها، بیصدا،
با اشک و آفتاب و آغوش، پرورشش دادم ــ
یکباره،
از ریشه فراموش کنم؟
من ساده بودم…
نمیدانستم بعضی دوستداشتنها
مانند درخت انار کهنسالاند،
ریشه در استخوان میدوانند،
و حتی اگر شاخهها را ببُری
باز در فصل دلتنگی، شکوفه میدهند