گاهی عشق، جرأتِ بودن نمی‌خواهد؛
پناهگاهی می‌خواهد در خیال.
جایی که در آن،
نه فاصله‌ای هست، نه قضاوتی، نه دست‌های بستهٔ واقعیت.
آنجا من و تو
بر روی بامِ رؤیا قدم می‌زنیم،
در شهری که فقط برای ما ساخته شده،
و جهان بیرون، دیگر حقی بر ما ندارد.
در واقعیت شاید هرگز به هم نرسیم،
اما در خیال،
هزار بار با تو زندگی کرده‌ام…
و شاید همین، تنها راهِ نجاتِ دلم باشد.
