سالها فاصله، سالها نگفته، سالها سرکوب…
اما حالا، حالا که هیچکس انتظار نداشت،
در دل شبی آرام و بیصدا،
دو جان خسته
به آغوشی برگشتند که سالها
فقط در خیال اتفاق افتاده بود.
ترمه با قدمهایی آرام،
پا گذاشت به حیاطی که بوی شبهای کودکی را میداد،
هوای مهآلود،
چراغ کوچکی که گوشهی دیوار هنوز میسوخت،
و سایهای که با دیدنش
قلبش دوباره کوبید…
فرهاد.
ایستاده بود.
با همان استواریِ خستهاش.
با همان چشمانی که انگار هنوز منتظر بودند.
نگاهها گره خورد.
هیچ کلمهای نیامد.
نیازی هم نبود.
تنها سکوتی بود که مثل یک ملودی عاشقانه
از بین سالها عبور کرده بود.
فرهاد قدمی جلو آمد،
دستش را آرام بالا آورد،
و موهای ترمه را
مثل روزهای دور
پشت گوشش کشید.
ترمه چشم بست.
نه برای فرار،
برای ماندن.
لبهایشان نگفتند
اما نفسها،
همه چیز را فریاد زدند.
فرهاد در گوشش زمزمه کرد:
“تموم این سالا،
آغوشم فقط برای تو خالی بود…”
ترمه سرش را روی شانهاش گذاشت.
قلبها آرام گرفتند،
بدون عجله،
بدون ترس،
بدون آینده.
تنها اکنون بود
و آن آغوشی
که دیر آمده بود،
اما هنوز…
معجزه داشت