من بیمارِ توام…
مرا درمان کن
نه تب دارم،
نه سردرد،
اما از وقتی تو را دیدهام،
نبضم بیدلیل میتپد
و دلم بیاجازه، راهیِ چشمهایت میشود…
دکتر جان…
این مریض، نسخه نمیخواهد
لمسِ دستانت،
صدای آرامت،
و آن نگاهت
از همه مهمتر آغوشت برای تمام دردهایم کافیست.
راستش را بخواهی…
سالهاست که تو را میشناسم،
همان دکتر ساکت و همیشهمشغول،
که آدم را یاد شیشههای آرامبخش میانداخت،
همیشه بیادعا… همیشه خونسرد…
من؟
آنوقتها فقط «دوستت» داشتم…
اما حالا،
علاقهام جهش ژنتیکی پیدا کرده!
و بیماریام مزمن شده…
حالا عاشق شدهام —
نه از آن عشقهای پر سر و صدا،
از آنها که آرام میآیند،
در دل ریشه میزنند،
و بیآنکه بفهمی،
تمام جانت را میگیرند…(متاستاز داده🥴)
پس بیا…
با لبخندت
تبم را پایین بیاور،
و با آغوش گرمت
یخِ دلم را آب کن…
من بیمارتم…
و تنها درمانم
تویی.