قرار است بیاید…
و من از شوقِ دیدنش
بیقرارتر از همیشهام.
اما این اندک تأخیر،
جهانی از دلتنگی بر دلم میریزد.
ثانیهها کش میآیند،
مثل کوچهای بیانتها که به آغوشش نمیرسد.
هر تیکِ ساعت،
نبضِ دلم را کندتر میکند
و من با هر لحظهی نیامدنش
کمی بیشتر تهی میشوم.
چقدر آمدنش برایم پناه است…
و نبودنش،
یک جهان بیهوایِ سرد