اگر دوری تو را عاشقتر نکند
و دلتنگی نامم را
مثل دعایی شبانه تکرار نکند،
اگر شبها بیخواب نمانی
و بالشات بوی مرا ندهد،
اگر هر زنی، یاد مرا
در چشمانت زنده نکند
و لبخند هیچکس
تو را به یاد لبخند من نیندازد…
پس بگذار بروم.
بگذار عشق دروغی باشد که تنها من باورش کردم.
بگذار سکوت، آخرین گفتوگوی ما باشد
و فراموشی، زیباترین انتقام من از دلتنگی.
اما اگر رفتنم
نبض تو را تند کرد،
اگر صدایم را
میان هر صدای دیگری شنیدی،
اگر خیالم مثل مه
روی شانههایت نشست،
بگو که باااید برگردی…
بیبهانه، بیغرور، بیتأخیر.
چون من هنوز
دلی دارم که بینامت نمیتپد