«تو مرا یاد کنی یا نکنی،
من به یادت هستم،»
در نفسنفسِ باران،
در لرزش آرام برگهای چنار،
در آغوش شب،
در سکوتی که نامت را آهسته میخواند…
فرهادِ من،
حتی اگر روزی چشمانت مرا فراموش کنند،
من باز همان عاشقِ سادهام،
که هر غروب،
دلتنگیاش را لابهلای واژهها پنهان میکند
و لبخندش را برای آمدنت نگه میدارد.
تو نباشی،
من باز هم مینویسم،
از تو،
برای تو،
با بوسههایی که به باد میسپارم،
شاید روزی
به گونهات برسد…