من همیشه فکر میکردم مردها شبیه هماند…
تا وقتی تو را دیدم، فرهاد.
نه… تو «مرد» نیستی.
تو تعریفی تازهای از بودن.
از سکوت، که عمق دارد.
از نگاه، که حرف میزند پیش از لبها.
چشمانت…
نه فقط زیبا، که آرامش یک عصر تابستان کنار دریاست.
درشان چیزیست شبیه دعا…
گرم، پر از ایمان، پر از درک.
من را نمینگری، مرا میخوانی.
هر بار که نگاهم میکنی،
انگار تمام شعرهایی که بلد نیستم بنویسم، در چشمهایت خوانده میشود.
قدت…
بلند نیست فقط.
مأمن است.
پناهیست که حتی در طوفان، شانهاش نمیلرزد.
در کنار تو، جهان ساکتتر میشود
و من، زنتر.
اما بیش از همه،
آنچه دل مرا برد ــ بی راه برگشت ــ
رفتار تو بود.
لحن صدایت، احترام در کلامت،
وقتی نگاهم میکنی انگار برای لحظهای زمان میایستد
و من، با تمام ضعفهایم،
با تو قویتر میشوم.
تو را نه فقط بهخاطر چشمهایت،
نه فقط بهخاطر صدایت…
که بهخاطر مردانگی آرامی که در عمق تو جاریست، دوست دارم.
تو آنی هستی که وقتی لبخند میزنی،
دنیا رنگ دیگری میگیرد.
و من، ترمهام…
که با تمام جان،
تو را ــ مرد نایاب من ــ دوست میدارم.
_رها