از نظر خیلیا این رابطه ممنوعهست…
اما برای من؟
مقدسه.
یه حس پاک و بیتکرار…
حسی که قبل تو، حتی تصورشم نداشتم.
تو شدی قشنگترین تجربهی عاشقانهی زندگیم.
عاشقانهای که هرچند از دور،
اما از هر آغوشی نزدیکتره…
از هر رابطهای واقعیتر.
راستشو بخوای، چند روزی بود دلم آشوب بود.
عصبی، بیقرار، یهجوری خستهی دنیا…
همه چیز بیرنگ بود،
امیدم ته کشیده بود…
اما …بعد از اون شبنشینی تصویری با تو،
بعد از صدات، بعد از خندههات،
بعد از اون آهنگایی که با هم گوش دادیم…
همه چی تغییر کرد.
صبح که با صدای زنگت چشم باز کردم، یه حسی داشتم…
انگار دلمو یکی دوباره کوک کرده باشه.
انگار تو خواب، بوسیدی روحم رو…
دلتنگیات یه مدل دیگهست…
بیرحمه، عمیقه، میسوزونه.
اما با همین دردش،
بازم میارزه…
چون تهِ دلتنگی، تویی.
تو دلیل حال خوب امروزم بودی.
تو اون لبخندی که بیاختیار روی لبهام نشست.
دیدنت…
لمس نکردنت، اما حس کردنت…
از راه دور،
اینقدر واقعی… اینقدر خواستنی…
نمیدونم آینده چی میشه،
اما میدونم تا وقتی اسمت توی ذهنمه،
و صدات توی گوشمه…
حالم خوبه.