از زبان فرهاد …
چشمانت، لبانت، موهایت، ابروانت، زاویه نگاهت…
هر کدام جداگانه سکوت میکنند،
اما وقتی کنار هم مینشینند،
یک صدا میشوند.
صدایی که فقط من میشنوم که:
ما دو نفرِ محکومیم،
که عشقمان را
نه میخواهیم به دست بیاوریم
و نه میتوانیم رهایش کنیم.
من نگاهت میکنم،
و تو میدانی…
تو نگاهت را میدزدی،
و من میدانم…
ما هردو خوب میدانیم،
این علاقه نه ساده است و نه مجاز.
اما مگر دل از قانون سر درمیآورد؟
عجیب نیست؟
که تو را بخواهم
بیآنکه حتی یک روز
بخواهمت برای خودم…
و همین ممنوعیت است
که این دوست داشتن را
از عشقهای معمولی،
کمی عمیقتر،
کمی بیرحمتر کرده است
گاهی فکر میکنم اگر همهی دنیا بفهمند،
باز هم چیزی تغییر نمیکند.
ما حتی اگر آزاد هم باشیم،
باز انتخاب میکنیم که همین فاصله را نگه داریم،