ظهر، آفتاب کمی از لای شاخهها سرک کشیده بود.
برف آرامتر میبارید،
و مه، دل از پنجرهها برداشته بود.
فرهاد کنار شومینه نشسته بود.
کتابی نیمهخوانده در دست،
اما چشمهایش میان واژهها نمیچرخید…
میرفتند…
تا لبهای ترمه.
ترمه، روی فرش پشمی خوابیده بود،
پاها جمع، چانه تکیهزده بر دست،
و نگاهش…
رو به شعلههایی که بیوقفه میرقصیدند.
لحظهای نگاهشان گره خورد.
نه با عطش، نه با شوقی خام.
بلکه با آشناییِ عمیقی که انگار
قرنها با هم زیسته بودند.
فرهاد گفت:
«تا حالا شده دلت بخواد زمانو نگهداری؟
همینجوری که هست…
نه جلو، نه عقب… فقط همینجا.»
ترمه لبخند زد…
همان لبخند بیدلیلی که فرهاد را دیوانه میکرد.
«همین لحظه رو؟
با این شعلهها، این سکوت، این بوی چای؟
آره… خیلی.»
بعد ساکت شدند.
اما این سکوت…
خالی نبود.
پُر بود.
پُر از حرفهای نگفته،
آغوشهایی که نگه داشته شده بود،
و دلتنگیهایی که هنوز نامشان عشق نشده بود،
اما بودند.
فرهاد بلند شد،
آرام کنارش نشست،
بدون حرف، فقط دست ترمه را گرفت.
ترمه نفس عمیقی کشید…
نه از هوای کلبه،
بلکه از حضور فرهاد در جانش.
و در دلش گفت:
“عشق همینجاست…
نه فردا، نه اگر، نه شاید…
همین حالا،
همین دستها،
همین بودن… بیهیچ بایدی.”
ساعت گذشت،
روز کندتر میچرخید،
و جهان،
برای لحظهای کوتاه،
نه بر محور خورشید،
که بر مدار عشق فرهاد و ترمه میچرخید