ضربان

هیچ‌کس نمی‌فهمه وقتی از تو حرف می‌زنم، صدای قلبم چه‌طور بلندتر میشه…

هیچ‌کس نمی‌دونه اسم تو روی لبم، چطور نفس‌هامو شاعر می‌کنه.

تو فقط یه آدم نیستی… تو اون لحظه‌ای هستی که دنیا وایمیسته، همه‌چی ساکت میشه، و فقط تویی که می‌مونی.

باور کن…

من دوستت ندارم مثلِ بقیه.

من دوستت دارم مثل کسی که خودش رو گم کرده و فقط تو رو بلده.

مثل کسی که اگر روزی، صدات رو نشنوه، دیگه هیچ صدایی توی این دنیا آرومش نمی‌کنه.

مثل کسی که نگاهت براش پناهگاهه، نه عادت.

من از تو شعر نمی‌سازم…

چون خودت شعری.

شعری که وقتی چشمامو می‌بندم، لبخندش رو از روی لب‌هات حفظ می‌کنم.

گاهی فکر می‌کنم اگر نباشی چی؟

و دنیا، یک‌دفعه تاریک میشه، سنگین میشه، بی‌معنا.

من به زندگی لبخند می‌زنم چون تویی،

و اگر نباشی… نه، فکرشم نکن.

من زنده‌ام که نگاهت کنم…

که دوستت داشته باشم، بی‌دلیل، بی‌مرز، بی‌پایان.

تو را که می‌بینم،

نه گذشته مهم است، نه آینده.

فقط حال…

فقط این لحظه…

که چشم‌هات جهانِ من است و صدات، ضربانِ من.