در دل زمستانی آرام،
وقتی که جادههای پیچ در پیچ شمال با مهی نازک بوسه به شیشهی ماشین میزدند،
دو عاشق، (ترمه و فرهاد)بیهیاهو، دل به سفر داده بودند.
نه برای فرار، نه برای تجربهی تازه،
بلکه برای لمس لحظههایی که در کنار هم، معنا میگیرند.
کلبهای کوچک، سوییسی، میان جنگلهای برفی انتظارشان را میکشید.
چوبهای کهنهی دیوارها بوی خاطره میداد و پنجرههای بخارگرفتهاش، منظرهای از دنیای سفید را قاب گرفته بودند.
شومینهی هیزمی، با شعلههای رقصانش، گرمابخش فضای سرد کلبه شد.
فرهاد چوبی در آتش انداخت، سارا دیگر دستهایش را به فنجان چای داغ سپرد.
نگاهها گره خورد، سکوت نشست، و لبخند…
لبخندی که از قلب میآمد، بینیاز از کلمه.
آغوشی نرم، آرام و بیشتاب،
نه از جنس خواهش، نه از جنس عطش،
بلکه از جنسی نایاب:
امنیت. آرامش. با هم بودن بیقید.
روی مبل کنار شومینه،
سارا سرش را بر شانه فرهاد گذاشت، نفسهایشان با شعلهها همآوا شد.
فصل بوسه بود، فصل گرمایی که از نگاه میجوشید،
اما نه حرصی برای تصاحب، نه شتابی برای بیشتر.
آنها آموخته بودند
که گاهی، دوست داشتن، یعنی لمس نکردن.
یعنی حضور داشتن،
در کنار هم،
در آغوش زمان.
برف آرام بر سقف کلبه مینشست
و آن دو،
در سکوتی شاعرانه،
خود را به لحظهها سپرده بودند
پارت یک