میدونی؟
برای من سختتره…
سختتر از چیزی که فکرش رو بکنی.
سختتر از یه خداحافظیِ بیدلیل،
سختتر از هر باری که دلم لرزید اما زبونم نگفت بمون.
ولی گفتم بهت…
گفتم که همونقدری که بلدم عاشقت باشم،
بلدم ازت دل بکنم…
بلدم فراموشت کنم،
هرچند هزاربار توی خوابهام دنبالت بگردم.
بلدم بگم خوبم،
وقتی از تو پرم و هیچکس نمیفهمه…
نه اینکه دلم نخواد باشی،
نه اینکه نبودنت اذیتم نکنه،
ولی گاهی آدم برای زنده موندن،
باید از عشقی که داره بمیره.
من عاشقت بودم و هستم…
اونجوری که کسی نمیتونه تکرارش کنه.
با تمام جونم.
ولی حالا…
باید فراموشت کنم.
باید به خودم بگم “گذشته”،
باید خاطرههامو یکییکی ببرم خاک کنم…
همونا که یه روز فکر میکردم تا ابد قراره نفس بکشن…
آره سخته…
ولی من باید یاد بگیرم که
یهجوری محکم، یهجوری بیاحساس،
رد شم ازت…
دلتنگ بمونم، اما نگم.
گریه کنم، اما نشون ندم.
دلم بلرزه، اما ندونی…
و این یعنی دوست داشتنِ واقعی…
وقتی مجبوری
کسی رو که تموم دنیاته،
از دنیات بیرون کنی که مبادا سر سوزنی آسیب ببینه.
و این نهایت دوست داشتن
که با همه عشقت بتونی رها کنی…
ته همهی این رفتنها،
ته همهی این بغضهای نگفته،
همین که میدونی قلبم برایت میتپد،
برایم تا ابد کافیست…