چنین عشقی…
چنین حس قشنگی،
کم پیش میاد…
این عشق، برام مثل معجزهست…
عشقی که توی بیست سال،
قطرهقطره شکل گرفته،
آرومآروم ریشه زده تو دل و جونم…
و حالا…
از دل اون خاکِ پر از صبر و دلتنگی،
یه گل داده…
یه گلِ نادر، یه گلِ عاشقونه…
نمیشه ساده ازش گذشت…
نمیشه ندیدش گرفت یا عادیش کرد…
این عشق، یه افسانهست، یه اسطورهست…
باارزشتر از هر چیزیه که تا حالا داشتم…
باید مواظبش باشیم، باید قدرشو بدونیم…
چون اگه از دستش بدیم،
یه عمر باید حسرتشو تو دلمون بکشیم…
تو فقط یه شب مال من بودی…
یه شب، که لحظهلحظهشو با جونم زندگی کردم…
ولی همون یه شب،
برام به اندازهی یه عمر خاطره ساخت…
همین یه شب،
کافیه که همهی عمرم،
با یادش، با حسش، با تو، نفس بکشم…
بدون که همیشه،
تا همیشه…
یه گوشهی دلم
جای توئه…
یه گوشهی امن، پر از عشق…
که هیچکس دیگهای نمیتونه نزدیکش بشه