“تو شبیه منی…”
زنده بودم… اما زندگی نمیکردم،
تا وقتی که تو آمدی.
با تو خوشحالم… بیآنکه چیزی بخواهم.
نه قولی، نه قرار همیشگی،
فقط گاهی، روحت را به من بسپار…
فقط گاهی در ذهن تو باشم،
همین برایم کافیست.
چون تو در ذهن من، یعنی تمام دنیای من.
تو مثل گمشدهای بودی
که تمام عمر به دنبالش میگشتم،
بیآنکه بدانم چطور است، کجاست، کی میآید…
و حالا که پیدایت کردهام،
میدانم چرا هیچکس جایت را نمیگرفت.
تو مرا بلدی…
نه با زمان، نه با کلمات.
تو مرا از درون خواندهای،
مثل کسی که خودش را در دیگری ببیند.
ما کم با هم بودهایم،
اما تو مرا از حفظی،
شاید چون ما به هم شبیهایم…
نه فقط در حرف، نه فقط در نگاه،
در عمقِ روح…
در تپشهای خاموشِ شب…
در خواستنی که نیازی به گفتن ندارد🪻