هیچوقت فکر نمیکردم
روزی برسه که فقط ندیدن تو
بتونه منو از پا در بیاره
نَفَسهام، بیتو، بیمعنیان
و من هر لحظه…
دارم توی هوایی زندگی میکنم
که هیچ ردی از نَفَس تو توش نیست…
دلم پر میزنه…
تا جغرافیای دستانت…
تا آغوشت که نقطهی پایانِ تمام آشوبهای منه…
کاش بشه
بیدغدغه،
سر بذارم روی شونههات
و ساعتها نگاهت کنم…
همینقدر ساده،
همینقدر عمیق…
و خدا رو بابت خلقتت
بابت بودنت
بابت تـو
شکر کنم…
این علاقه،
سالهاست که از واژهی عشق عبور کرده
من دیگه تو رو
دوست ندارم…
میپرستمت…
ای محبوبِ بینظیرِ من…