ترمه (با صدای درونی، زمزمهوار و گاهی خفهشده در بغض):
«من زندگیمو دوست دارم…
با همهی دردها و لبخندهاش.
شوهرم، بچهم، خونهای باهم ساختیم،
نه از روی اجبار…
با انتخاب خودم.
اما هیچکس نمیدونه…
هیچکس نمیفهمه
که یه گوشه از این دل،
یه جای کوچیک اما زنده، هنوز واسه فرهاد میتپه.
من هیچوقت خیانت نکردم…
نه به همسرم، نه به خودم…
ولی نمیتونم انکار کنم
که نبودن فرهاد،
بیخبری ازش…
یه دردِ بیاسم توی قلبمه.
یهوقتایی وسط خنده با خانوادهم،
یه لحظه بیدلیل ساکت میشم…
نفسهام سنگین میشه،
انگار هوا کم شده…
چون ذهنم رفته پیشش…
پیش چشمهایی که وقتی بهشون نگاه میکنم عمق وجودش را میبینم و میفهمم اونم دلش پیش منه
نمیدونم این اسمش چیه…
عشق؟
تعلق؟
اما میدونم
این حس،
این کشش…
واقعیه.
و من هر روز
مانده ام بین تعهدی که ساختهو دلی که جا مونفقط زندگی.»