صبحِ بعد،
هوای کلبه شیرین بود…
نه از بوی چای،
نه از عطر نان داغ…
از «احساس»،
از آن حس آرامی که مثل مه،
در اتاق پخش شده بود.
فرهاد هنوز خواب بود.
ترمه، با موهای رها، پابرهنه رفت کنار پنجره.
نگاهش به جنگل، اما فکرش در دلِ فرهاد.
لحظهای بعد،
صدای زمزمهای خسته و گرم از پشت آمد:
«صبح شده… و من هنوز سیر نشدم از بودنت.»
ترمه برگشت.
لبخندش خجالتی بود…
اما دلش نه.
فرهاد نزدیک آمد.
آرام…
نه بیقرار،
نه شتابزده.
ایستاد روبهرویش.
چند ثانیه،
فقط نگاه…
انگار هزار چیز را بدون یک کلمه،
از چشمهای هم خواندند.
ترمه گفت:
«میدونی فرق ما با خیلیا چیه؟
اینه که ما دنبال هیچ چیز نبودیم…
فقط اتفاق افتادیم…
درست…
در وقتِ درست.»
فرهاد سرش را کمی خم کرد،
و صدایش آهستهتر از همیشه بود:
«و حالا… دلم میخواد…
اتفاقی رو کامل کنم…
که با یه نگاه شروع شد…»
دستهایش،
نرمی موهای ترمه را لمس کرد.
پیشانیاش را به پیشانی او تکیه داد
و بعد…
آهسته،
بیهوس،
بیتردید،
بوسهای بر لبهایش نشاند…
نه طولانی…
نه آتشین…
فقط به اندازهی یک لحظهی مقدس.
به اندازهی گفتن بیکلامِ:
“دوستت دارم… نه برای داشتن… برای رسیدنِ دلم به آرامش.”
و وقتی از هم فاصله گرفتند،
نه شرمی بود،
نه اضطرابی از فردا.
فقط لبخند بود،
و چشمهایی که میدرخشیدند
از حسِ لمس چیزی کمیاب…
چیزی به نام:
عشق ناب