فرهاد پشت فرمان نشسته بود، اما مسیر را نمیدید.
باران روی شیشه میکوبید، درست مثل قلبش.
صدای ترمه هنوز توی گوشش میپیچید:
«من عاشقت بودم فرهاد… هنوزم هستم.»
نفسش بند آمده بود.
نه از شوک،
از آنکه بالاخره کسی حرف دلش را به زبان آورده بود…
حرفی که خودش سالها با خودش زمزمه میکرد و بعد با دلیل و منطق خفهاش کرده بود.
به خودش گفته بود: ترمه را دوست دارم اما فقط از سر احترام .”
به خودش گفته بود: “زندگی ساختی، بچه داری، زن داری… فراموش کن.”
ولی هیچوقت نشده بود.
ترمه همیشه جایی ته ذهنش بود.
گاهی توی صدای خندهی زنش،
گاهی توی چشمهای دخترش،
گاهی توی بوی بارون،
و گاهی… بیدلیل.
وقتی ترمه را بغل کرده بود، حس کرده بود چیزی در قلبش دارد از نو زنده میشود.
نه هوس، نه اشتباه…
یه چیزی عمیقتر.
یه تعلق.
یه خانهی قدیمی در دلِ او که هیچوقت خراب نشده بود، فقط سالها قفل مانده بود.
با خودش گفت:
«من هم عاشقت بودم ترمه…
از همون وقتایی که نمیدونستم عشق یعنی چی.
فقط وقتی نبودی، یه چیزی در من همیشه کم بود…
همیشه نیمه بودم،
و فقط با تو، کامل میشدم.»
ولی حالا…
حالا هم دیر بود،
هم واقعیتر از همیشه.
فرهاد اشکهایش را با پشت دست پاک کرد.
بغضش را قورت داد و فکر کرد:
«چطور میشه بین دو حقیقت زیست؟
یکی خانوادهای که ساختی…
و یکی عشقی که هنوز زندهست؟»
ولی یه چیزو خوب میدونست…
دیگه نمیتونست انکار کنه.
نمیتونست ترمه رو،
و حسِ با او بودن رو،
زیر فرشِ تعهدها پنهان کنه.