ترمه بیخواب بود.
مدتی بود که هر شب، حتی بعد از خاموش شدن چراغها، چشمهایش به سقف خیره میماندند.
انگار چیزی ناتمام، چیزی نگفته، داشت زیر پوست شب بیقراری میکرد.
گوشیاش کنار تخت بود.
عادت نداشت نیمهشب چک کند.
اما آن شب…
انگار دستی نامرئی، دلش را کشید سمت صفحه.
انگشتش را کشید.
صفحه روشن شد.
و آن پیام…
آن چند کلمه ساده، دنیا را از جا کند:
“ترمه… هنوزم اون عطرت، نمیذاره بخوابم.”
قلبش ایستاد.
چند ثانیه واقعاً نمیزد.
نفسی عمیق کشید،
نه برای آرام شدن…
برای زنده ماندن.
نگاهش به کلمات خشکیده بود.
عطر…
او حتی یادش نمیآمد آخرین بار کی آن عطر را زده بود.
شاید ناخودآگاه،
شاید برای خودش…
شاید برای خاطرهای که قرار نبود دیگر زنده شود.
بغضش شکست.
از سنگینی سالهایی که نگفت، ننوشت، نخواست…
زیر لب گفت:
«فرهاد…
تو هم؟
تو هم هنوز…؟»
اشکهایش آرام و بیصدا پایین ریختند.
دستش را روی قلبش گذاشت.
و آرام در تاریکی زمزمه کرد:
“هیچ عطری نمیمونه اینهمه سال…
مگه اینکه عشق، نگهش داشته باشه…”
به گوشی نگاه کرد.
جوابی نوشت.
اما ارسال نکرد
در دل شب،
دو گوشی خاموش شدند…
اما دو دل،
برای اولینبار بعد از سالها،
با هم بیدار بودند.