فرهاد گوشی را دوباره روی میز گذاشت.
اما دلش…
دلش انگار جا مانده بود، میان عکس و خاطره.
میان بوی عطر و صدای زنی که هنوز با هر بار گفتن اسمش، چیزی در وجودش میلرزید: ترمه.
از پشت پنجره به بیرون نگاه کرد.
شهر خوابیده بود.
مثل زندگیاش.
مثل خودش،
که سالهاست فقط نقش بازی میکرد؛
نقش مردی متعهد، پدر، شوهر، موفق…
اما کسی نمیدانست که پشت تمام این نقشها، مردی هست
که شبها، به زنی فکر میکند که هیچوقت سهمش نشد.
چشمهایش خیس شده بود.
اما اشکش فرو نریخت.
فقط نشست، ساکت،
با آن بوی مانده در فضا،
و تصویری از ترمه که هنوز هم با گذر زمان، حتی یک ذره هم پیر نشده بود در خاطرش…
به یاد آورد روزی را که کنار ایستگاه اتوبوس دیده بودش.
لباس ساده، عطر آشنا، لبخندی که از دور هم میتوانست تسکینش باشد.
نزدیک نشد، فقط نگاهش کرد…
همان لحظه فهمید که هیچکس، هیچوقت جای او را نگرفته.
گوشی را دوباره برداشت.
دستش لرزید.
پیام جدیدی باز کرد…
نوشت:
“ترمه… هنوزم اون عطرت،
نمیذاره بخوابم.”
چند لحظه مکث کرد.
انگار میخواست ببیند قلبش چه میگوید.
بعد،
بیهیچ توضیح،
بیهیچ انتظار،
ارسال را زد.
پشتش را به مبل داد.
نفسش سنگین بود،
اما برای اولینبار بعد از سالها،
دلش سبکتر شده بود.
شاید این آغاز چیزی نبود…
ولی قطعاً
پایانِ پنهانکاری دلش بود