نمی‌دونم این چند روزِ بی‌تو رو چطور سر کنم…
تنم دلتنگته، حتی بیشتر از دلم.
هزار بار خواستم عادی باشم،
بگم چیزی نیست، فقط چند روزه…
اما مگه می‌شه؟
وقتی خیالِ آغوشت، نصف شب مثل موج، تنمو بیدار می‌کنه…
دلم می‌خواد اون لحظه‌ای رو که می‌بینمت،
ثانیه‌ها از شرم کنار بکشن،
که فقط من باشم و تو،
و این عطش که دیگه پنهون‌شدنی نیست.
می‌خوام وقتی برسی،
فقط نگات کنم…
بی‌هیچ حرفی
با چشمی که قصه‌ی شب‌هامو حفظه،
با دستی که می‌لرزه برای لمس تنت…
فرهاد…
این روزها، هرم نفس‌هام فقط به شوق لحظه‌ایه که کنارمی.
همه‌چی رو برای اون دیدار نگه داشتم:
شعرهایی که ننوشتم،
لبخندهایی که زدم و تهش اشک بود،
و تنم…
که بی‌تابه، بی‌تابه، بی‌تابه…
تا وقتی بیای،
با خیالت خودمو آغوش می‌کنم،
و هر شب،
نامت رو روی لب‌هام تکرار می‌کنم
مثل وردی عاشقانه…
که قراره تمام این فاصله رو بسوزونه
