می‌دونی …
شما همیشه برای هر دردی، نسخه‌ای داشتین.
برای سردرد، دل‌درد، بی‌خوابی…
حتی برای زخم‌هایی که دیده نمی‌شن هم، دارو تجویز می‌کردین
با لبخندی که خودش نصف درمان بود…
اما حالا،
من موندم و یه دردِ بی‌نسخه…
یه جای خالی،
که با هیچی پر نمی‌شه.
اومدم بپرسم،
شاید شما هنوز هم مثل همیشه تجویزی داشته باشین…
یه دارو برای فراموشی دارید؟
نه اون فراموشیِ بالینی…
من دنبال قرصی‌ام
که صدای خنده‌تون،
ردِ عطرِ لباستون،
و اون نگاهِ آرام و مطمئنِ آخر رو
از یادم ببره…
فقط یه نسخه …
برای فراموش کردنت.
چون هنوزم با همه‌ی نبودنت،
دارم تموم می‌شم.
