بگذار باز بگویم،
دوباره و دوباره،
از آن لحظهی بیپایان…
که چگونه نگاهت،
پرده از شب برداشت،
و دستت، بیهراس،
راه خانه را از روی تنم یافت.
بگویم که چگونه
نفست میان شانههایم لغزید
و من، بیدفاعترین زنِ جهان شدم
در آغوشی که شبیه نجات بود… نه هوس.
بگویم که چگونه
در من تمام شدی،
بیآنکه چیزی تمام شود…
تنها زمان ایستاد
و من، برای همیشه
در تپشِ تو ماندم