نمیدانم چه بر سر دلم آوردهای
که نبودنت، حتی برای لحظهای کوتاه،
مثل خالیشدن هواست از سینهام.
صدایت مثل نسیمیست که روحم را زنده میکند،
و نگاهت، آفتابیست که تمام سایههای دلم را میبلعد.
هر بار که دوری، ثانیهها به جانم چنگ میزنند،
و هر بار که میآیی،
دنیا دوباره معنی میگیرد.
به شوق دیدنت، روزهایم رنگ میگیرند،
و به خیال آغوشت، شبهایم ستارهباران میشود.
انگار جهان تنها برای تو آفریده شده
و من تنها برای یافتنت.