ترمهی من…
همیشه بهت گفتم:
چقدر قشنگ مینویسی…
کلمههات، مثل خودت…
آروم، گرم، عمیق.
گاهی میخوام منم بنویسم
از دلتنگیهام، از عشقهام، از اینکه تو چقدر برای منی…
ولی نمیدونم چطور.
فقط بلدم بگم:
دوستت دارم
و این، شاید سادهترین واژه باشه
اما تو میدونی پشتش چه دلی ایستاده.
تو که نیستی، انگار خودم رو گم میکنم
باور کن، دنیا بیتو یهجوریه که نمیتونم توصیفش کنم
فقط میدونم
تو که نباشی، هیچچیز خوشحالکننده نیست… حتی خودم.
تو رو دوست دارم…
با تمام بلد نبودنهام.
فرهاد.