عاشق که میشوی،
دنیا شکل دیگری دارد…
باران، دیگر فقط باران نیست،
ترانهایست که با یادِ او روی شانههایت میریزد.
باد، دیگر فقط هوا نیست،
نفسهای اوست که از دور
گونههایت را نوازش میکند.
میان هزار جمعیت،
چشمت فقط او را پیدا میکند،
حتی اگر پشت تمام دیوارهای جهان پنهان باشد.
تمام کوچهها را میتوانی گم کنی،
اما راه رسیدن به آغوشش را
از برّی،
مثل شعری که در خونت نوشته شده باشد.
کنار او، هیچ چیز معمولی نیست:
چای، طعم قصههای عاشقانه میگیرد.
راه رفتن، شبیه پرواز میشود.
و سکوت…
آرامترین موسیقی دنیا میشود.
اما…
وقتی دور است،
انگار تمام نورها خاموش میشوند.
صبحها بیدار میشوم
و حس میکنم تکهای از روحم نیست.
هر روز، کمی بیشتر
پرپر میشوم…
نه از کمبودنش،
از نیامدنش.
گاهی فقط نگاهش کافیست
تا تمام خستگیهایم دود شود و برود.
گاهی فقط اسمش،
قلبم را تا آخر دنیا گرم میکند.
گاهی فقط بودنش،
یعنی زندگی هنوز قشنگ است.
عشق یعنی…
کسی که حتی اگر هیچ قولی بهت ندهد،
باز هم مطمئنی که نمیرود.
کسی که با آمدنش،
نه فقط قلبت را،
که معنای زندگیات را دوباره میسازد.