تو امنِ منی…
جایی که جهان هرچقدر هم بی‌قرار باشد،
من به بودنِ تو پناه می‌برم.
تو آن نقطه‌ی ثابتی هستی
که تمام طوفان‌ها را برایم بی‌اثر می‌کنی.
تو آرامشِ منی…
مثل سکوت بعد از دعا،
مثل آغوشی که هیچ واژه‌ای ندارد،
اما تمام زخم‌ها را می‌فهمد.
تو قراری…
که بی‌قرارم می‌کند،
و با همان قاعده‌های نانوشته‌ی میان‌مان،
دلم را بندِ نگاهت می‌سازد.
چه خوب است…
که با تمام چهارچوب‌ها،
با قوانینِ میان‌مان،
باز هم می‌توانم با خیال راحت بگویم:
دوستت دارم.
