فرهاد شاید هیچگاه نگفته بودم…
اما تو،
آن آرزوی بعیدی بودی
که همیشه در پستوی خیالِ خاموشم پنهان مانده بود.
آرزویی دور،
دستنیافتنی،
شبیه ستارهای که فقط در خوابِ بیداری میدرخشد…
و با اینهمه،
تو آمدی…
و شدی
اتفاقِ باورنکردنیِ زندگیام.
معجزهای در لباسِ ممکن،
برای ترمهدر دلِ ناممکنترین رویاهایم