ویلیام شکسپیر
ای جسارت، دوستِ من باش؛ که در این گذرگاههایِ تند و تیزِ زندگی، گاهی تنها به سایهیِ تو دلخوشم.
ما آدمها معمولاً یاد گرفتهایم با «ترس» همنشین باشیم؛ ترس از فردا، ترس از نوسانِ بازارها، ترس از پیچوخمِ پروندههایِ حقوقی و حتی ترس از لبخند زدن در روزهایی که سنگینیِ بارِ زندگی، شانههایمان را میآزارد. اما امروز، من میخواهم این قراردادِ قدیمی را فسخ کنم.
جسارت، برخلافِ آنچه تصور میکنیم، به معنایِ نترسیدن نیست. جسارت یعنی همانجایی که دستهایت میلرزد، قدمِ بعد را برداری. یعنی همانجایی که برایِ احقاقِ حقت ایستادهای، صدایت اگرچه کمی لرزان، اما رسا باشد. یعنی در میانِ طوفانِ بازارهایِ مالی و در پسِ مهِ ابهامهایِ زندگی، به جایِ پناه گرفتن در کنجِ انزوا، به افق نگاه کنی و بدانی که برایِ ساختن، باید دل به دریا زد.
دوستِ من باش، جسارت! که این روزها، بیش از هر زمانِ دیگری، به چشمهایِ باز و قدمهایِ استوار نیاز دارم. که در کشاکشِ رسیدگی به امورِ معیشت و رویاهایِ گمشده در پیچِ اداریِ چکهایِ برگشتی، آن چیزی که مرا سرپا نگه میدارد، نه شانس است و نه معجزه؛ بلکه همین جراتِ «ماندن» و «ادامه دادن» است.
دوستِ من باش، تا در میانِ این «بایدها» و «نبایدها»، خودم را گم نکنم. تا بدانم که قدرت، نه در حسابهایِ بانکیِ پر، که در آن بخش از روحِ من نهفته است که با وجودِ تمامِ غمها و فقدانها، هنوز هم به طلوعِ فردا ایمان دارد.
ای جسارت، دوستِ من باش؛ که من، برایِ قهرمانِ داستانِ خودم بودن، به تو سخت نیازمندم.
داستانِ خودم بودن، به تو سخت نیازمندم. نیست