روز سخت

صدای زنگ در آمد، انگار کسی پشت در باشد، به سمت در حرکت می‌کند اما قبل از اینکه به در برسد از خواب می‌پرد، صدای زنگ در خانه‌اش می‌آید، به سختی از جایش برمی‌خیزد تا به سمت در حرکت کند و در را باز کند، کش و قوسی می‌آید و به سمت در شروع به حرکت می‌کند که ناگاه چشمانش باز می‌شود و خودش را در اتاقی پر از دستگاه می‌بیند که یکی از آنها بوق ممتدی می‌کشد، دکمه‌ای قرمز روبروی او قرار دارد که در میان انبوهی از دکمه های آبی و سبز به به چشم می‌آید و خودنمایی می‌کند، رویش کلمه خطر حک شده، کمی سرش را اینطرف و آنطرف میچرخاند و دستگاه‌های راداری را می‌بیند که به صورت سه بعدی تا فاصله ۲۶ میلیون سال نوری را مانیتور می‌کند، با خودش کلنجار می‌رود که دکمه را بزند یا نه، لباس خاکی رنگ و نشان های روی سینه و سردوشی های متعدد به او می‌فهماند که انگار وظیفه خطری بر گردن دارد، لحظه‌ای به ذهنش خطور می‌کند که شاید او مسئول فشار دادن آن دکمه قرمز است، این فکر در مغزش رسوخ می‌کند و اراده‌اش را راسخ می‌کند تا دکمه را فشار دهد، دستش را به سمت دکمه دراز می‌کند، دستش نمی‌رسد، باز هم بیشتر تلاش می‌کند اما انگار دکمه دارد از جای خودش دورتر می‌شود، هرچه بیشتر تلاش می‌کند، دکمه با سرعت بیشتری دور می‌شود و او لحظه‌ای قبل از اینکه به کلافگی کامل برسد نفس عمیقی می‌کشد و فریاد می‌زند، چشمانش را از صدای فریاد خود باز می‌کند و می‌بیند در کوپه تاریکی از یک قطار در حال حرکت در میان چند نفر دیگر که هریک بر روی تحت خود در حال خواب بودند دارد فریاد می‌کشد، دستش را جلوی دهنش می‌گیرد که صدایش بلند نشود اما دیگر دیر شده بود، همه با قیافه های ترسناک و غضب آلود به چشمان او زل زده بودند و داشتند او را وارسی می‌کردند و زیر لب انگار داشتند چیزی را زمزمه می‌کردند. از خجالت انگار سرخ می‌شود چون می‌تواند گرمای شدیدی را روی گونه‌هایش و همچنین پیشانی‌اش حس کند، عذر خواهی‌ای می‌کند که می‌شود گفت جز خودش کسی چیزی جز غرغر نامفهومی نشنید. از تخت پایین می‌پرد و به سمت در کوپه حرکت می‌کند، احساس خفگی می‌کند و انگار آنجا هوای کافی وجود ندارد، به در کوپه می‌رسد، آن را باز می‌کند اما همچنان بار سنگین نگاه های بقیه هم کوپه‌ای هایش را روی خودش می‌تواند حس کند، احساس خفگی‌اش هنوز بهتر نشده و هنوز احساس سنگینی دارد انگار اکسیژنی برای او نمانده تا نفسش بکشد، با چشمانش دنبال یک پنجره می‌گردد اما نا امید و مأیوس در تلاش برای پیدا کردن پنجره‌ای چشمش به در واگن میخورد، دری که راه خروج از این واگن است و پشت آن در ورود به واگن دیگر را می‌شود دید، به سمتش حرکت می‌کند، در لحظه‌ای خودش را به در می‌رساند، دستگیره را می‌چرخاند و در را باز می‌کند، پیش از باز شدن در انگار صدای فریاد یکی از ته واگن داشت شروع می‌شد اما تنگی نفسش به قدری شدید بود که هیچ صدایی را نمی‌توانست بشنود و بفهمد که حاوی چه پیامی است و در را باز می‌کند اما پیش از اینکه در کامل باز شود، هوای داخل واگن با هجوم شدید به سمت بیرون از واگن حرکت می‌کنند و در همین حین او را نیز به سمت بیرون بدون کنترل خودش حرکت می‌دهند و برای لحظه‌ای در هوا معلق می‌شود و در همین حین صورتش به سمت عقب بر می‌گردد و نگهبان قطار را می‌بیند که با ترس و بهت به او زل زده و دهنش به گونه‌ای باز است که انگار دارد فریاد شدید و بی‌پایانی را برای گفتن کلمه نه به کار می‌گیرد. ترس برش می‌دارد، کاملا اضطراب را در خود می‌تواند ببند و برای لحظه‌ای مطمئن می‌شود که دیگر قرار است بمیرد. تنش را می‌بیند که دارد از قطار فاصله می‌گیرد و به سمت زمین دارد با سرعت بسیار زیادی حرکت می‌کند اما لحظه‌ای متوجه می‌شود که باید خیلی وقت پیش به زمین برخورد می‌کرد اما چون چشمانش را بسته بود دیگر، هیچ نمی‌دانست که چه اتفاقی دارد می‌افتد، چشمانش را که باز می‌کند همه در حال تشویق کردن بازیگران هستند و او هم بدون اینکه بداند خودش را در حال دست زدن، پرده به پایین می‌آید و چراغ ها همه روشن می‌شوند تازه می‌بیند که او با همسر و دخترش آمده بودند تا نمایش تئاتر فوق‌العاده ای را ببینند اما او به خاطر اینکه صبح زودتر از همیشه از خواب بیدار شده بود و بسیار روز پرکاری داشته برای لحظه‌ای به خواب رفته و این لحظه برای اینکه بتواند بیشتر از همیشه به او انرژی بدهد، چندبار درون خودش به خواب رفته است و خواب دیده‌است.