صدمه دیده ام ، دلم خون شده است از این دنیای بی رحم و تاریک ، سرم درد گرفته از صدای شلیک گلوله و بمب،قلبم شکسته به خاطر تمسخر و ذهنم پر شده از دردهاو رنج های پدر...اما نگران نباش من (فعلا خوبم).

:( سه تا دعوا توی راهروی طبقهٔ پایین. بدون برد. یک باخت. دو مساوی. آقای فریس جدایمان کرد.
یک دعوا توی کلاس آقای مکالروی با قوم بربر. یک مساوی. آقای مکالروی جدایمان کرد.
دو دعوا توی راهروی طبقهٔ بالا، بدون برد. یک باخت. یک مساوی. آقای فریس جدایمان کرد.
دو دعوا توی رختکن سالن ورزش. دو مساوی. اُتیس باتم در هر دو دعوا جدایمان کرد، چون معلوم نبود آقای مثلاً مربی ورزش کجاست.
یک دعوا سر دوی صحرایی کلاس ورزش. یک باخت.
یک دعوا توی دستشویی پسرها. یک مساوی. جیمز راسل جدایمان کرد.
دو دعوا بین مدرسه و آشغالدونی. بدون برد. دو شکست. اما نزدیک بود ببرم.
دو تا برخورد نزدیک به دعوا. نتایج احتمالی: هشت برد، چهار باخت. باور نمیکنید؟ که چی؟ که چی؟
پنج روز جریمه بعد از مدرسه.
دو تهدید به اخراج از مدرسه، چون من بودم که دعواهای رختکن کلاس ورزش را شروع کردم.) د
عوا، دعوا و دعوا،چقدر قرار است این درد ها و رنج ها برای داگلاس چهارده ساله طول بکشد. پسری که باید مشغول به درس و بازی اش باشد ،در دنیای تخیل خودش زندگی کند ، ارامش داشته باشد و ....اما سهم داگلاس از دنیا تنها رنج و سختی های جنگ،دیدن غم های پدر ، تحمل تمسخر در مدرسه ، خستگی کار پیک و .....دلم برایش می سوزد ، از داخل خراب است اما با لبخندی تخیلی می گوید :من فعلا خوبم ،پس گرانم نباش....
کتاب (فعلا خوبم)را دوست نداشتم .قبول دارم که داستان ان قشنگ بود و گاهی دل ادم را کباب می کرد اما حداقل برای من ، به اندازه کافی ایراد داشت که دوست داشتنی بودن ان را برایم کمرنگ کند.مقدمه کتاب اصلا خوب نبود ،به معنای واقعی بد زیرا که جملات بسیار کوتاه بود،نه تنها در مقدمه بلکه در کل کتاب بیشتر جملات کوتاه کوتاه بود واین،منی که خواننده بودم را اذیت می کرد.بدتر از همه در مقدمه بعضی کلمات بسیار زیاد تکرار شده بود.مثلا در یکی از خط سه بار کلمه به من و یا در خطی دیگر دو بار کلمه ضربه و ...تکرار شده است.همان طور هزاران بار گفتم ،ما باید با خواندن مقدمه به نویسنده اعتماد کنیم و ترغیب بشویم اما این مقدمه با این ویژگی هایی که گفتم ،بدتر مرا از خواندن زده کرد. ورود به داستان بهتر بود زیرا که با مقدمه خوب مخلوط شده بود و شما ناخوداگاه وارد سثر داستان می شدی اما باز هم مشکلاتی من را ازار داد.برای مثال در قسمتی سه بار تکرار شده بود که ...را به ... داد و ...را به این داد و ...همین طور ادامه پیدا می کرد که بسیار خسته کننده بود،حتی در قسمتی می گفت:برادرش نشسته بود و کلاه هم سرش بود ، گمش کرد .این جمله انگار معنی نمی دهد ،حتی اگر کمی دقت کنیم بودن دو تا بود در جمله اصلا قشنگ نیست ..به نظر باید اینگونه می شد:برادرش نشسته و کلاه سرش بود.درباره بدنه باید بگویم کاملا داستان جذابی داشت اما جملات کوتاه و روی اعصابش را کجای دلم بگذارمL راستش را بخواهید پایان داستان واقعا عجیب بود،منطقی است که پایاین داستان ها خوش باشد اما نه انقدر سریع و یهویی.خیلی به کسی پیشنهاد نمی کنم که این کتاب را بخواند، حداقل من که دوست نداشتم.