«با سلام و احترام
با توجه به پایان یافتن دورهی مسئولیت دکتر بیچرانلو، از این پس دکتر دهقان مسئولیت معاونت آموزشی را بر عهده خواهند داشت.
معاونت آموزشی و تحصیلات تکمیلی دانشکده»
من هم مثلِ تمامِ دانشجویانِ دانشکدۀ علوم اجتماعی این پیامِ کوتاه را دریافت کردم. اما برای منِ دانشجویِ گروه علوم ارتباطات اجتماعی این پیام علاوه بر کوتاه بودن، جانکاه هم بود. به باورِ من باید پای فاجعهای در میان باشد که منِ دانشجوی دانشگاه را تجربه نکرده که تمامِ زیستِ دانشجوییام در پشتِ لوازمِ الکترونیک رقم خورده است هم طی دو ترم از شنیدنِ این خبر حیرتزده شوم.
من هیچ از مناسباتِ پنهانِ اداری و آموزشی دانشکده نمیدانم اما به عنوانِ دانشجویی که تجربهی حضور در کلاسهای دکتر علیرضا دهقاننیری را داشتهام، از آنچه میدانم میگویم. شاید اینگونه دانشجویانِ گروههای دیگر نیز با معاونتِ آموزشیِ جدید با گفتههای یکی از دانشجویانشان بیشتر آشنا شوند.
به مرورِ تجربهی این دو ترم که مینشینم، منابعِ درسیِ قدیمیشان از آن جهت که به احتمالِ زیاد اساتیدِ فعلیِ جوانتری که شاگردِ ایشان بودهاند یا دانشآموختگانِ سالهای دور هم اینها را خواندهاند، به خاطر میآورم. قسمتِ طاقتفرسای ماجرا این است که حتی اگر منابعی که بهروز نشده یا محدودند را بپذیریم، یکسانیِ روشِ تدریس بدون ذرهای انعطاف برای من تعجببرانگیز است. شاید توقعِ بیجایی داشتهام که باید بهروز بود و برای هر ورودی نیز به تناسبِ تفاوتها و شباهتها با ورودیهای پیشین و تجربهی سالها تدریس، روشِ خاصی را بهکار گرفت. نمیدانم باید آمادگی کلاسهایی را که شور و شوقِ یادگیری و فعالیت را در من نابود و میل به خوابی تمامنشدنی را من زنده میکند میداشتم یا نه، اما کلاسهای دکتر دهقان این واقعیت را به من تحمیل کردهاند. میدانستم که حضور در کلاسهای دانشگاه به تنهایی از من یک دانشجو و متخصص در رشتهام نمیسازد و باید فراتر از این باشد و فارغ از کلاسهای دانشگاه مطالعه و یادگیری را رها نکنم اما هرگز فکر نمیکردم که دستاوردِ حضور در برخی از کلاسها مانند کلاسهای دکتر دهقان میزان شدیدی از نفهمیدن و تسلط نیافتن باشد؛ به اندازهای که بار سنگین مسئولیت استاد را هم من به دوش بکشم تا آنچه قرار بود از او بیاموزم را در خلوت خود یاد گرفته و با لذت تلاش خویش، خشم ناشی از کاستیهای استاد را کنار بزنم. شاید بتوان از تاخیر برای کلاسهای یک ترم گذشت اما از تاخیر در زمان امتحان نمیتوان عبور کرد. در واقع اگر دلیل تاخیر در برگزاری امتحان (باور کنید در هر دو ترم هم تجربهاش کردهام) فراموشی زمان امتحان توسط استاد باشد، اصلا قابل گذشت نیست.
من هیچ از مناسباتِ پنهانِ اداری و آموزشی دانشکده نمیدانم. من هیچ علتِ نرفتنها، ماندنها و از میزی به میز دیگر تغییر مکان یافتن را نمیدانم. من هیچ از قدرتی که همه چیز و همه کس را پس میزند تا باقی بماند نمیدانم. من هیچ از امید برای تغییر نمیدانم و سالها زمان خواهد برد که تغییراتی رخ بدهد، اصلا معلوم هم نیست که تغییرات به سمت مطلوبتر شدن باشد یا نباشد. من هیچ از منافع گروهی که مانع ارائه دروس به صورت موازی و حضور استاد مدعو میشود هم نمیدانم. من فقط این را میدانم که اگر حضور استاد دهقان در معاونت آموزشی، مانند حضورشان در کلاس و در جایگاه استاد باشد باید بخش زیادی از امور آموزشی را خودمان و گاه با کمک دیگر مسئولین حل کنیم.