مینویسم بهریک خودکارشیک
یاکه آن گچهای رفته پشت سیک
مینویسم براهالی هنرمندقلم
کاین همان نی باشدوگفتار دم
این قلم راذات اقدس آفرید
تابرای آنچه بی خط آفرید
خط خطی کردن مقوای سفید
بهرهرنقطه سوالی اوردروزبعید.
دانی که چیست ...
یک شبی من ماندم وتنهاقلم
بامعمایی که آمدبرسرم
گفتمش داناچرا رقصی چومن
گفت الفاظت کجا من قايمم
گفتمش سودی نداردبیسوادیهای من
پس چرا تومیشوی رقاص من
گفت برمن گفته اوراچون منست
که قلم نی باشدوتنها قلم
گفتمش پس ذات اقدس راچرا
کهتوراسوگنددهدبربنده اش
گفت کاو بنده ی ذات اقدس است
نه تراکه بنده حرص وجرس
گفتمش ای مخلص اندیشه ها
درتواضع .بی نیازی راچگونه دیده ای
گفت من رابین چگونه باتوام
مثل ان خاکستری که برتنم
مثل آن اندیش ه های بی خطم
من از سرشت آتشم
گفتمش آسوده خاکستر تویی
گفت ای کاغذ توهم مثل منی
گفتمش رازت چه باشد باسرم
گفت اینکه توگذاری بر کفم
گفتمش چون کاغذزیرین تو
من چراهر جاروم خطی شوم
گفت امروزه اگرخطی شوی
به که باخطی تراخواهند سری
گفتمش فردای دیگر درپی است
گفت آن فردا همان دیروز رفت
گفتمش .بیسوادی گرخطای ما یکیست
گفت .بی قلم دانی نشان بردگیست
گفتمش رازت چه بودوباکه هست
گفت ای بنده اگرهستی که هست
....