خدایا سلام عصربخیر چاکرم
منم بی قیافه ترین بنده ات
خوبی بهتری روزگارت براست
تراشکر گویم خدایا سزاست
تراشکرگویم که چون بامنی
فقط ساکتی بشنوی مثنوی
خدایا بیا چندلحظه بمان
بشین درکنارم .ببین روزمان
بگویم که درروزگار گذشت
یکی میدوید تارسد بردلش
یکی صبح هاراچنان صبح کند
چوگویی نباشد دگرصبح بعد
یکی درغروبی شود ماندگار
یکی درطلوعش همان مرده باد
یکی تابع خاک وگل میشود
یکی هم مسافر فدایی شود
یکی استراحت کند باغمش
یکی مضطرب درپی بودنش
یکی می نشیند که فرداشد
یکی می رودتا که شیداشود
یکی دست پر بی غم وبی دم است
یکی قلب او بی غل وبی غش است
خدایا مبین شکل انسانتم
که چیزی نمانده دگرباره تم
نه من آن بنی آدم بی غمم
نه آدم شود من اگر دید من
که آدم همه دادوفریاد بود
همیشه برایش خدا داد بود
همینکه بگفتا خدایا سلام
برایش کشیدی بهشتی چنان
ولی من کجا او کجا ایخدا
ببین فاصله ازچه وتاکجا
منی که چوآدم نبودم برات
منی که ندادم برایت ذکات
فقط فکربودن مراکشته بود
خدایاببخش کشتنم به ز بود
خدایا من از خود ندارم سری
همیشه برایم خدا بهتری
ولی هرچی فکرش کنم لازمه
بگویم خدا کعبه هم هاله ایست.
برای نشان قلوب خودت
برای نشستن کنار دلت
برای سپردن حسابی دراز
نوشتن به خطی سیاهی چو راز
ولی من که نتوانم انجا روم
ندانم چگونه چو دلها شوم
ندانم برای رسیدن به تو
ز کی پرسم وتاکجا من روم
ندانم اگر آدرسی یافتم
همان قبله باشد که مآوای من
ندانم اگر من تورا یافتم
چگونه بگویم منم راز کم
تهی دست ومغعول وبی واسطه
دوباره نوشتم خدایا. بسه ...